Vergi Dünyası
  • Üye Ol
  • Sepetim

    Sepetinizde 0 ürün var

Nisan 2019

Beyana Dayalı (!) Gelir Vergisi

Eski Baş Hesap Uzmanı OKAN UÇANOK
Türkiye 1951 yılından beri Beyana Dayalı Gelir Vergisini ve Artan Oranlı Tarifeyi uygulamaktadır. Ancak, geçen sürede birçok vergi güvenlik müessesini de (Servet Beyanı, Ortalama Kar Haddi, Hayat Standartı, Vergi Levhası gibi) hayata geçirmesine rağmen sistem istenilen ölçüde başarılı olamamış ve nihayet gelir vergisi özünde beyana değil, stopaja dayalı ücretliyi vergileyen bir yapıya dönüşmüştür. Türk vergi sisteminin ücretler üzerindeki ağır yükü sadece fedakarlığın toplum kesimleri arasında eşit dağıtılması sorunu değildir. Konu aynı zamanda bir üretim faktörü (emeğin) üzerindeki vergilemenin kalkınmayı ve istihdamı engeller bir yapıya büründüğünü de göstermektedir. Hazine ve Maliye Bakanı Sayın Albayrak tarafından 20 Eylül 2018 tarihinde kamuoyuna açıklanmış olan Yeni Ekonomi Programında (2019-2021) “Vergi tabanını genişletmek ve vergi adaleti tesis etmek için etkinliği olmayan istisna, muafiyet ve indirimler kademeli olarak kaldırılacaktır.” denilmektedir. Bu açıklama içindeki “vergi adaletini tesis etmek” kısmı, yapılması planlanan bütün reform çalışmalarında öncelikle gözetilmelidir. Zira vergi adaletini tesis etmeden beyan dayalı vergilemede etkin bir denetim sistemi kurmak da mümkün değildir. Vergilemenin amacı sadece daha fazla vergi toplamak değil, fedakarlığı toplum kesimleri arasında adil bir biçimde paylaştırmaktır. Vergi sisteminin adil olmadığını düşünen mükellefin uyumlu olmasını beklemek de mümkün değildir. Anayasa’nın mali güce (ödeme gücüne) göre vergileme ilkesi sadece gelir seviyesi arttıkça daha fazla vergi alınması anlamına gelmemektedir. Bu kural aynı zamanda az kazandan az vergi alınmasını sağlayacak bir teminat olarak da görülmelidir.
Bu İçeriği Görüntüleyebilmek İçin Aşağıdaki Ürünleri Satın Alabilirsiniz.

İlgili Diğer Yayınlar

    Hemen Satın Al